Q-music

zo 11 juli 2010 10:02 door Eric (Q-redactie)

Ruud du Soleil column van zondag 11 juli 2010. Door: Ruud de Wild.
Vanochtend werd ik wakker met een raar zenuwachtig gevoel. 8.03 gaf mijn horloge aan. Alsof dat de echte tijd was, want mijn horloge loopt al jaren niet op tijd. Gek trouwens dat ik voor de ochtendshow nooit te laat ben met zo n horloge. Maar goed ik dwaal alweer af. Waar was ik….. Oh ja, bij het vroege opstaan en dat rare gevoel. Je kent het vast wel je hebt zo’n vreemd gevoel maar je kunt het niet helemaal duiden. Pas later wordt dan duidelijk waar het vandaan komt.

Ik ging mijn gangen na. Was het dat ik mijn dochter drie weken niet zou zien? Nee want dat heb ik vaker meegegemaakt en we kunnen bellen, mailen en skypen.
Was alles wel goed voorbereid qua Ruud Du Soleil? Ja, we hebben zoveel vergaderingen gehad, daar kan de Publieke Omroep nog een puntje aan zuigen. Sterker nog ik weet precies wat we gaan doen; maandag Nederland. Dinsdag, woensdag en donderdag in Frankrijk. En vrijdag Lloret de Mar in Spanje. Dat verhaal is duidelijk en goed voorbereid. Dat was het dus ook niet. Oh ja natuurlijk mijn tandartsafspraak. Dat was t. Even leek er rust in mijn hoofd. Euh nee die had ik verzet. De vuilnis? Nee. Had ik met iemand iets uit te praten? Vast wel, maar dat was het niet. Nu niet in ieder geval. Ondanks het tijdstip (want laten we eerlijk zijn 8 uur op zondag is natuurlijk alleen voor vogelspotters, naaktwandelaars en randdebielen) stond ik op en zette koffie. Het gebruikelijke ritueel. Ik was de enige die wakker was. Mijn zoon en vrouw sliepen nog. Op zondag is het bij ons verboden een ander wakker te maken als het niet minstens om een sterfgeval gaat. En dan nog kan dat wel een uurtje wachten. Ik keek naar mijn ingepakte tas die op me stond te wachten voor de week locatieuitzending vanuit de Ruud de Soleil-caravan.

De geur van de koffie deed zijn werk want de knoflooklucht van gisteravond werd langzaam verdrongen door de nieuwe dag, Gatverdamme wat een goedkope poëzie dit. Anyway, ik nam een kop en ging aan de grote tafel in de keuken zitten. Ineens zag ik in mijn ooghoek mijn vrouw. Geschrokken vroeg ik of er iemand dood was want zo vroeg stond zij nooit op. “Nee, ik kon gewoon niet goed slapen. Ben zo zenuwachtig voor vanavond”. Ja, dat was t. Natuurlijk. Ik heb gedaan alsof het mij niets deed en nu ben ik slachtoffer geworden van deze strijd. We moeten tegen Spanje in de WK Finale.
Dat was het vreemde, rare, gekke, zenuwachtige, niet te verklaren, onheilspellende gevoel.
Nederland tegen Spanje. Ik durf er bijna niet over na te denken. Nederland tegen Spanje. Dat moeten we winnen.
We hebben die Duitsers al laten zien wat we waard zijn. Nederland tegen Spanje. Frankrijk kent zn plek.
De Route du Soleil eindigt aanstaande vrijdag in Spanje.
Tenminste……. het zou ook zomaar donderdag in Zuid Frankrijk kunnen zijn. En dan praten we er nooit meer over. Dan stoppen we het wederom heel diep weg.

Zingt u even mee; “we maken Spanje in Olé Olé”. Ja sorry, ik probeer ook maar iets.