do 15 juli 2010 09:22 door Ruud du Soleil
Ruud du Soleil column door Ruud de Wild.
De uitzending bij de ANWB in Lyon zit erop en we gaan nu door naar de volgende locatie. De laatste van Frankrijk alweer. We gaan naar Argeles-Sur-Mer en het waait keihard.
Ik vraag me af of we een mistral hebben of gewoon storm. Ik kijk op Google en zie dat het inderdaad een Mistral is. Het is een ingewikkelde wind die ontstaat door bla bla bla bla. Niet interessant want ik denk alweer aan de rest van column.
Lyon ziet er prachtig uit zo bij een strak blauwe lucht. Het is de tweede stad van Frankrijk en doet denken aan Parijs maar dan heet. Na de uitzending is het zoals iedere dag weer inpakken en wegwezen. Jeroen rijdt en Martijn ligt achterin. Volgens mij te pitten, maar ik ben te lui om me om te draaien. Ik krijg geen overbodige voetbalverhalen en gejammer over Oranje en het gemis van het Museumpleinfeest van gisteren dus ik neem aan dat ie op sluimerstand staat. We verlaten de stad via de ouderwetse route en niet de moderne rondweg. Grappig, dat roept oude herinneringen op. Flashback (met galm laten horen dus flashback..back…back…back…back)
20 jaar oud. En 20 jaar geleden. Er loopt een jonge Ruud langs de autoweg naar de tunnel door Lyon. Hij heeft er een lange lifttocht op zitten, komt uit Spanje en is van de Péage-route afgeraakt. Na een bezoek aan zijn jeugdliefde gaat hij weer terug naar huis. Het geld is op dus met de duim omhoog naar Nederland.
Alsof ik een uittreding met terugwerkende kracht beleef. Overigens wel een hele leuke. Ik zie mezelf terug en ben aan de ene kant blij dat ik nu leef en aan de andere kant ben ik blij dat ik nu leef. Wel verwarrend hoor zo’n herbeleving want welke nu is nou nu?! Nou? Ik kies even voor het nu van toen. Ik loop langs de weg en probeer meegenomen te worden. Het gaat zeer moeizaam en heb echt geen idee waar ik naartoe moet. Links, rechts of rechtdoor. Al uren sta ik hier. Uiteindelijk stopt er een 2cv (een lelijke eend) met daarin een aardige man die vraagt waar ik naartoe moet. Ik zeg dat ik terug moet naar Nederland. “Tot Parijs kun je mee want daar moet ik zijn”; zegt de man vriendelijk. Al met al doe ik 3 dagen over deze trip.
Jeroen vraagt of we links of rechts moeten. Ik schrik wakker. Geen idee heb helemaal niet zitten opletten. Ik zou navigeren.
Wel geruststellend dat er 20 jaar later niets is veranderd; nog steeds de weg kwijt. En nu we t toch hebben over de weg kwijt zijn…..we gaan langzaam richting Lloret de Mar. Eerst de camping in Zuid Frankrijk. Dat zal vast veel sjieker zijn.